Yuri Korneev - Tasfiye memuru  - Yuri Korneev neredeyse yirmi yıl sonra, “gerçek cehennem Moskova’ya kadar başlamadı” diyor. “Arkadaşlarım yanımda ölüyordu. Birçoğuyla yıllarca birlikte çalışmıştım".

Vasily Tychomirov ve Pjotr Khmel – İtfaiyeci ve Asker - ‘Ivanchenko Çernobil’de neler olduğunu ancak sabah anlayabildi. "Sabah 8’de vardiyam sona erdi ve eve gittim. O zaman reaktör bloğunun patladığını gördüm". Tesiste görevde olan arkadaş ya da akrabaları tarafından bilgi verilenler dışında, işçi kenti Pripiyat’ta kimse uyarılmadı.'

Bay ve Bayan Smeyan - Çiftçi  - "Teyzem öldü ve onu yaşadığı topraklara gömmek istedik". Kontrol noktasında durduruldular ve geri gönderildiler. "Onu başka bir köye gömmek zorunda kaldık".

Çernobil Doktorları "Bu olaydan önce, çocuklarda nadiren onkoloji sorunları yaşıyorduk. Şimdi ise çok sayıda beyin tümörü, göz, böbrek diğer organlarda kanser vakaları var".

Çernobil Çocukları - Annya - 'Annya'nın annesi kızının bir kızın yüzünü kestiği bir resmi gösteriyor. "Geçen sonbaharda Annya'nın saçları döküldü", diye konuşuyor: "Sanırım oğlanlar onu daha iyi anlıyor". Kız arkadaşları kasten yada zalim bir unutkanlıkla ziyaret etmeyi kestiler.'

Çernobil’in kişisel anıları – Bir zamanlar reaktör binasının çatısı olan yerdeki molozun bir yanından diğerine ellerinde nükleer yakıt parçaları, grafit ya da metal parçalar taşıyarak koşuşturup “temizlemeye” çalışan eski tip koruma giysileri giyen “tasfiye görevlileri” görüyorum. Hayatlarını kurtarmak için koşuyorlar. Çok uzun bir 90 saniye boyunca. Sonra diğer bir grup moloza yollanıyor.'

GreenPeace