Yayınlandı 10/04/2008

Bir çok insan için Çernobil felaketi sadece uzak bir anı olsa da, birçokları için de her gün birlikte yaşamaları gereken bir gerçek. Dört yaşından beri kanserli olarak yaşayan Annya ile tanışın. Reaktörün patladığı gece görevde olan personelden hayatta kalan tek üye olan tasfiye memuru Yuri’nin öyküsünü okuyun. Binlerce yıl boyunca radyasyonlu kalacak devasa alanlarda birçok hayat felaket dolayısıyla mahvoldu.

Kimler zarar gördü?

Yuri Korneev - Tasfiye memuru - Yuri Korneev neredeyse yirmi yıl sonra, “gerçek cehennem Moskova’ya kadar başlamadı” diyor. “Arkadaşlarım yanımda ölüyordu. Birçoğuyla yıllarca birlikte çalışmıştım".

Vasily Tychomirov ve Pjotr Khmel – İtfaiyeci ve Asker - ‘Ivanchenko Çernobil’de neler olduğunu ancak sabah anlayabildi. "Sabah 8’de vardiyam sona erdi ve eve gittim. O zaman reaktör bloğunun patladığını gördüm". Tesiste görevde olan arkadaş ya da akrabaları tarafından bilgi verilenler dışında, işçi kenti Pripiyat’ta kimse uyarılmadı.'

Bay ve Bayan Smeyan - Çiftçi - "Teyzem öldü ve onu yaşadığı topraklara gömmek istedik". Kontrol noktasında durduruldular ve geri gönderildiler. "Onu başka bir köye gömmek zorunda kaldık".

Çernobil Doktorları "Bu olaydan önce, çocuklarda nadiren onkoloji sorunları yaşıyorduk. Şimdi ise çok sayıda beyin tümörü, göz, böbrek diğer organlarda kanser vakaları var".

Çernobil Çocukları - Annya - 'Annya'nın annesi kızının bir kızın yüzünü kestiği bir resmi gösteriyor. "Geçen sonbaharda Annya'nın saçları döküldü", diye konuşuyor: "Sanırım oğlanlar onu daha iyi anlıyor". Kız arkadaşları kasten yada zalim bir unutkanlıkla ziyaret etmeyi kestiler.'

Çernobil’in kişisel anıları – Bir zamanlar reaktör binasının çatısı olan yerdeki molozun bir yanından diğerine ellerinde nükleer yakıt parçaları, grafit ya da metal parçalar taşıyarak koşuşturup “temizlemeye” çalışan eski tip koruma giysileri giyen “tasfiye görevlileri” görüyorum. Hayatlarını kurtarmak için koşuyorlar. Çok uzun bir 90 saniye boyunca. Sonra diğer bir grup moloza yollanıyor.'

GreenPeace

Yuri Korneev - Tasfiye memuru

Felaketin kötü sonuçlarıyla başa çıkmak üzere Çernobil’in kapalı sahasına gönderilen insanlara ‘tasfiye görevlileri’ deniyor. Bu tahmini 600.000 işçinin hikayeleri bir o kadar Hollywood filmine senaryo sağlayabilir. Tasfiye görevlileri yangınla mücadele edip söndürmek için doğrudan radyoaktif bulutların içine daldılar. Zehire maruz kalan köyleri yok edip gömdüler, kırsal alandaki yollara yeni kaba asfalt döktüler ve çatıları özel kimyasallarla spreylediler. Yerleşik halkı tahliye ettiler, inekleri ve domuzları yeni ahır ve ağıllara naklettiler ve yapılması gereken bir yığın diğer işi de hallettiler. Sıklıkla ölümcül radyasyona karşı hiçbir korumaları yoktu.

Vardiyası gece yarısı başladı. Yuri Korneev 4 numaralı reaktör bloğunda görevliydi. 26 Nisan 1986 akşamı gece vardiyasındakilerin bir deney gerçekleştirmek için Moskova’dan talimat aldıklarını bilmeden, her zamanki gibi işe geldi. Güç kesilmesi halinde türbinlerin soğutma sisteminin çalışması için yeterli düzeyde güç üretip üretemediğini kontrol etmeleri gerekiyordu. Deney başlamadan önce, tüm güvenlik sistemleri kapatıldı. Bunu izleyen zincirleme reaksiyon kontrol edilemedi. Korneev, “çok büyük bir patlama oldu” diye hatırlıyor. “Ne olduğunu bilmiyorduk.” Palama öylesine güçlüydü ki, binanın 1000 tonluk çatısını uçurdu. Büyük miktarlarda radyoaktif element atmosferin yüksek seviyelerine fırladı ve tüm kuzey yarımküreye dağıldı.

Korneev garip bir ışıkla hipnotize olup hayretten donakalmıştı: "Güzel bir yangındı, inanılmaz derecede parlaktı". Yangın gözlerine zarar verdi, ancak başlangıçta bunu fark etmedi ve sanki krizle başa çıkabilmek için otomatik pilotu açmış gibi işine devam etti. "Binadaki helyumdan kurtulmamız ve içerdeki petrolün tutuşmasını engellememiz gerekiyordu." Kendisinin raporu mütevazı, ancak meslektaşları çoktan tutuşmuş olan 38 tonluk petrol tanklarına giden kaynak borularını söndürerek nasıl daha da büyük bir felaketi önlediğini açılıyorlar. Bu durum uzun sürmedi: "Zorlukla görebiliyordum ve daha sonra çok güçsüz hissetmeye başladım." Kendini kaos içindeki bir tıbbî birimde buldu: "Her yerde kusan insanlar vardı. Midelerinde hiçbirşey kalmayana kadar devam ettiler." Bunlar aşırı dozda gama radyasyonunun yol açtığı akut radyasyon rahatsızlığının açık belirtileriydi. Ambulanslar hızla gidip geliyordu. Korneev kendisinin hastaneye nakil sırası gelene kadar sabırla Çernobil’de bekledi. Kısık sesiyle, Korneev o felaket gecesinin olaylarını en az kelimeyle anlatıyor: "Bir doktor vardı. Bana iğne yaptılar. Yatağa götürüldüm ve uykuya daldım."

Kazadan sonraki sabah, Yuri Korneev Pripiyat hastanesinde uyandı: “Kendimi çok daha iyi hissediyordum. Hava güzeldi. İnsanlar mutlu görünüyordu ve açık pencerelerden bize uzatılan biralar bile vardı, ama o günün ilerleyen saatlerinde patlama sırasında orada olan gece personeli otobüslerle Kiev’deki Borispol havaalanına nakledildi. "Bizi uçakla Moskova’ya götürdüler; bizi götüren Tupolev 154 tıka basa doluydu." Korneev’in etrafında olanlar ve bunun nasıl olabildiği hakkında konuşan insanların vızıltısı vardı. Korneev çok fazla şey hatırlamıyor. Sürekli uykuya dalmaya devam etti. "Yorgundum. Çok yorgundum."

"Gerçek cehennem Moskova’ya kadar başlamadı," diyor Yuri Korneev neredeyse yirmi yıl sonra Kiev’de. "Arkadaşlarım etrafımda ölüyordu. Birçoğuyla yıllarca birlikte çalışmıştım." Adamların bazıları radyasyona karşı kurşun kaplı tabutlarda gömülmüştü. Yuri Korneev 6 numaralı hastaneden karısına mesaj göndermeye çalışmıştı: "Ama çoktan Pripiyat’tan tahliye edilmişti; ona kurtulamadığı söylemişler."

Korneev’e, görüşü daha da fazla bozulduğunda yeni lensler takıldı.

Gaziler Birliği’ne göre, Korneev patlama gerçekleştiğinde 4 no’lu blokta çalışmakta olan işçilerden hâlâ hayatta olan tek kişi. Vücudundaki radyasyon dozu, bir nükleer tesisin bina ve müştemilatına ayak basması için çok yüksek olarak değerlendiriliyor: "Ciddi olarak ölümcül olabilir." İş bulmaya çalıştı, ancak tıbbî dosyaları ortaya konduğu anda, görüşmeler hızla sona eriyordu. Korneev artık herhangi bir fiziksel iş görecek kadar güçlü değil. O artık sadece beklemeye ve içindeki saatli bombanın patlayıp patlamayacağını merak etmeye devam ediyor: "Çiftlik evime gidiyorum, kendi sebzelerimi yetiştiriyor ve bazen biraz bal yiyorum."

Sonuçta Çernobil’deki tüm reaktörler kapatıldı, bu yüzden Korneev bazen merak ediyor: "Gerçekten gayretlerimize değer miydi?"

İtfaiyeci ve Asker - Vasily Tychomirov ve Pjotr Khmel

Çernobil’in işçiler kenti Pripiyat’ta, patlamadan kısa süre sonra alarm verildi. Pjotr Khmel itfaiye istasyonundaki kumandanından telefon geldiğinde evdeydi. Herşey telaşlı ve aceleydi. İtfaiyeci tam olarak ne bekleyeceğini bilmiyordu: "Bize tesisin havaya uçtuğunu söylediler, ama inanmadık. Eğitimimiz sırasında bize bunun mümkün olmadığını söylemişlerdi." Asker Vasily Tychomirov’a da bunun mümkün olmadığı söylenmişti: "Nükleer tesise bir uçak düşse bile." Felaket gecesi sırasında Tychomirov önce 3 numaralı bloğun yanından geçti: "Kül ve mucur yağıyordu". Ayrıca 4 numaralı reaktörün korkunç güzelliğini hatırlıyor: "Sadece 22 yaşındaydım, ama asla unutmayacağım. Çatı açık bir kitap gibiydi ve görkemli bir ışık vardı, güzel ve mavi bir yangın ".

İtfaiyeci Khmel çoktan söz konusu zarar görmüş çatının çatısında çalışmaya başlamıştı: "Çok alevli bir yangın değildi, mum gibi yanıyordu, ama ısı çok yüksekti. 3 numaralı bloğa sıçramaması için elimizden geleni yaptık". Kumandanı tarafından uzaklaştırılmadan önce, o gece iki ile beş arasında çalıştı. "Akut radyasyon sendromuyla tıbbî devriyeye gittim ve babam ve arkadaşlarımın da orada olduğunu gördüm. Sonra bayılmışım".

Anatoly Ivanchenko da görevdeydi, diğer blokların birinde çalışıyordu. Herşey olurken, bir şeylerin yanlış gittiği oldukça aşikârdı, ama bu durum onu telaşlandırmamıştı; daha önce bir nükleer kazaya tanık olmuştu: "1982’de, ancak bu Glasnost’tan çok önceydi. Finlandiya, Norveç ve İsviçre sorular yöneltti, ama Sovyetler Birliği dev bir fil gibiydi." Ivanchenko gülüyor: "Ve bu küçük ülkeler havlayan köpekler gibiydi! Ha! Fil onları göz ardı etti tabii ki." Çernobil gecesinde, Ivanchenko karısına evde kalmasını ve pencereleri kapalı tutmasını söylemek üzere eve telefon etti.

Ivanchenko neler olduğunun farkına ancak sabah varabildi. "Vardiyam sabah 8’de sona erdi ve eve gittim. O zaman reaktör bloğunun patladığını gördüm." Tesiste görevde olan arkadaş ya da akrabaları tarafından bilgi verilenler dışında, işçi kenti Pripiyat’ta kimse uyarılmadı. "Pusetli genç bir anne vardı ve ben ona doğru yürüyüp çabucak eve dönmesini söyledim. Anlamalısınız, o günlerde bunu yapmış olmak istihbaratçılarla başımı büyük bir derde sokabilirdi." O kadın bağırmaya başladı: "Siz tesis görevlilerine neler oluyor? Beni rahat bırakın!" Güven veren bir kadın sesinin yerleşimcilerin toparlanmak için üç gün süreleri olduğunu ve başka bir yere nakledileceklerini anons etmesi 36 saat sonra oldu. Sonra da model şehir tahliye edildi. Sadece üç gün için değil, sonsuza dek.

Çernobil’deki nükleer tesislerin çoğu, en sonuncusu 2000’de kapatılana kadar çalışmaya devam etti, ve Ivanchenko da başka bir iş bulana kadar orada çalışmaya devam etti: "Üç yıl, üç ay ve üç gün boyunca." İtfaiyeci Pjotr Khmel “ben güçlü bir adamım” diyor, insanlar benim bir gece kulübünde bodyguard ya da fedai olduğumu sanıyorlar." Vücudunun maruz kaldığı şeyin gücünü fark etmesi ancak Moskova’daki 6 numaralı hastaneye götürülmesinden sonra olmuş.: "Ateşim yükseliyordu ve saçlarım dökülmeye başladı. Aynaya baktığım zaman ağlamama engel olamıyordum, çünkü bıyıklarım bile dökülüyordu." Hastanede üç ay kaldı. Karısı ve kardeşi ziyarete geliyorlardı; her seferinde sadece 15 dakikalığına ve sohbetin uygun bir biçimde cereyan ettiğinden emin olmak isteyen bir KGB ajanı eşliğinde. Moskova’ya testler için sınırlı sayıda tasfiye görevlisi getirilmişti. Kiev İtfaiye teşkilatında şoför olarak çalışan Khmel'in babası, felaket gecesi Çernobil’de çalışmıştı. Çok daha yüksek dozda maruz kalmıştı, oğlu: "ama onu asla hastaneye götürmediler. Geçen yıl mide kanserinden öldü" diye belirtiyor.

Asker Vasily Tychomirov cesareti dolayısıyla Kızıl Yıldız’la ödüllendirilmişti. 2000 yılında tiroit kanseri tedavisi gördü.

Çernobil’de çalışmaya devam eden Anatoly Ivanchenko evinde, yatağında oturuyor ve hafif ağırlıklarla kollarını çalıştırıyor. Bacakları tromboz ve kanser yüzünden kesileli sadece bir hafta olmuş: "Ama sigara da içiyordum" diyor. Onun gibi, birçok tasfiye görevlisi nükleer enerjiye karşı değil. Sadece insan faktörünün ayıbı olduğunu söylüyorlar. “Veya,” diyor Ivanchenko: "aptal bir kafanın taktığı akıllı bir şapka."

Bay ve Bayan Smeyan - Çiftçi

Ukrayna’da, 18,000km²’lik tarım arazisi radyasyon zehirlenmesinden kullanılamaz hale geldi, ancak en büyük darbeyi ormanlar aldı. Ağaçların % 40’ı, toplamda 35,000 km². Bölgedeki yerleşimcilerin pek çoğu kendi bahçelerindeki meyve ve sebzeleri yemeye devam ediyorlar. Aynı zamanda balık avlamayı, mantar ve yabani böğürtlen, çilek vb. toplamayı da sürdürüyorlar. Bu yapmaya alışkın oldukları bir şey, vücutlarına radyoaktif elementlerin giriş seviyesi kabul edilebilir değerden 2 ilâ beş kat fazla olsa bile. Ukrayna hükümetine göre, 3,5 milyon insan için durum böyle. Rusya’da 2,7 milyon insanın yaşadığı 19 bölge etkilendi, ve Beyaz Rusya’da ülke yüzölçümünün bir çeyreği Çernobil’den gelen nükleer serpintinin üçte ikilik kısmına maruz kaldı. O dönemde bölgede 2,2 milyon insan yaşıyordu, ancak bu rakam günümüzde 1,5 milyona indi. Özellikle ikinci büyük şehir olan Gomel civarındaki alan etkilenmişti.

Sırasıyla 71 ve 77 yaşlarındaki Grigory ve Maria Smeyan, kazadan sonra kendilerini yurtlarından koparılmış halde buldular. Çernobil’den 27 kilometre uzakta, Beyaz Rusya tarafında yaşıyorlardı. Bay Smeyan, köylerinin Haziran 1986’da boşaltıldığını söylüyor: "Her iki ya da üç aile için bir kamyon vardı. Bir yatak, bir çuval patates ve üç günlük yiyecek almamıza izin vardı. Bize konserve et, portakal ve kişi başına 1500 Ruble verdiler." Bayan Smeyan: "Bu parayı yeni mobilyalar almak için kullandık, ama hayvanlarımızı arkada bırakmak zorunda kaldık: iki inek, bir dana ve her biri 280 kiloluk iki domuz." Bölge kapatıldı ve geri dönmelerine izin verilmedi: "Teyzem öldü ve onu yaşadığı topraklara gömmek istedik". Kontrol noktasında durduruldular ve geri gönderildiler. "Onu başka bir köye gömmek zorunda kaldık". Maria Smeyan artık geri dönmek konusunu dert etmiyor, ama Grigory hâlâ dertli. "Eğer mümkün olsaydı oraya bugün giderdim. Orada bülbüller şarkı söylüyordu, oysa burada sadece kargalar var."

Sıkça bahsedilen bir hikayeye göre radyoaktif kirlenmenin Moskova’ya ulaşmasını engellemek için, bulutlara Beyaz Rusya’nın güney doğusunda yağışlarını bırakmaları için müdahale edilmiş. Her durumda, Vetka hâlâ zehirli. Bir ekonomist ve yerel konseyin vekil başkanı olan Vasily Bahajev şöyle diyor: "Soru şuydu: şehir kurtulabilecek miydi? Sonuçta tahliye olmadı. Tüm o insanlar nereye gidebilirlerdi ki? Çernobil’den önce burada 37,000 kişi yaşıyordu, şimdi bu rakam hâlâ 20,000 dolaylarında.

Tahliye etmek yerine, sosyal hizmetleri ve sağlık bakımını artırmaya çalıştılar. "Bölgeye doğalgaz ve su tesisatları döşendi. Çocuklara fazladan yiyecek ve hamile kadınlara vitamin desteği verildi." Yeni yapılan klinik ve okul, okuldan mezun olur olmaz buraya gönderilen yeni eğitilen personel tarafından işletiliyor. Öğrenci kredileri karşılığında birkaç yıl güneydoğuda çalışmaları zorunlu.

Vetka’da başkan Lukashenko yeni bir Çernobil anıtının açılışını yaptı: Bahajev,"Böylece insanlar felaketi anmak istediklerinde zehirli köylerine gitmek zorunda kalmayacaklar" diye belirtiyor. Köylerin bazı bölümleri, tarım alanları ve ormanlar kapalı bölge olmaya devam ediyor, ancak çok az denetim var. Yerleşim alanlarının yakınlarında, zehirlenmiş bölgeler belediye sınırları içinde başlıyor ve kilometrelerce devam ediyor. Çoğunlukla terkedilmiş durumdalar, ancak inekler aşırı büyümüş çayırlarda otluyor." Bahajev: "Çiftçi terk etmeyi reddetti, ama söylendiğine göre eğer inekler kesilmeden iki hafta önce temiz otlaklara aktarılırsa, et temiz ve yenebilir olurmuş."

Çernobil doktorları

Tatil sezonundan hemen önce hastanenin koridorları ve muayene odaları tıka basa dolu. Endokrinoloji Enstitüsü başkanı Cerrah Igor Komisarenko sabahtan beri ameliyat yapıyor. Hastalarının çoğu tiroit kanserli kadınlar. “Patlamadan dört sene sonra peş peşe gelen tiroit kanserli çocuklarla karşılaştık. Çernobil’e yaklaştıkça, tiroit kanseri olma riski artıyor.”

Rusya Federasyonu ve Beyaz Rusya’nın UNICEF temsilcisi Carel de Rooy, Dünya Sağlık Örgütü’nün daha pek çok yeni vaka beklediğini söylüyor. UNICEF ve diğer BM birimleri yıllardır tiroit bezlerinin iyotlu tuza doyması yoluyla radyoaktif iyoda karşı daha az hassas olmasını sağlayacak uluslararası tuz iyotlaması politikası için kampanyalar yapmaktadır. Şimdiye kadar Ukrayna, Beyaz Rusya ve Rusya yönetmeliklerini değiştirmeye razı olmadılar.

Doktor Komisarenko: "Çernobil felaketinden sonra iyot çok geç dağıtıldı, ama radyasyon vücudun bütün kısımlarını etkileyebilir. Pek tabii mideyi, solunum bölgesini ve jinekolojik organları da etkileyebilir." Ayrıca doktor ciddi böbrek hastalıklarında bir artış fark etmiş.

Pediatrist Valentina Smolnikova Beyaz Rusya’nın güneyinde Buda Kashelova’nın sonuçlarını görmüş. O bölgede 1979’dan beri çalışıyor ve nükleer faciadan sonra çarpıcı değişiklikler gözlemiş: "Bu olaydan önce, çocuklarda nadiren onkoloji sorunları yaşıyorduk. Şimdi ise çok sayıda beyin tümörü, göz, böbrek diğer organlarda kanser vakaları var." Felaketten sonraki ilk artışı kemik ve deri kanserinde fark etmiş: "Ayrıca stres, depresyon ve anormal davranışlarla sinir sistemi bozuklukları vardı." Bir kaç yıl sonra örnekler değişmiş ve Smolnikova artık tiroit kanserli ve lösemili hastalarla karşılaşmaya başlamış.

"Şimdi doğuştan kalp ve böbrek hastalıkları olan pek çok çocuk var." Smolnikova’ya göre, kendi alanında doğan çocukların sadece yüzde onu gerçekten sağlıklı doğuyor: "Çoğu çocukta kronik hastalıklar var ya da bağışıklıkları çok zayıf. Çok küçük çocuklar buraya 30 ilâ 50 defa geldiler. Hayatlarının her ayında burada bulundular. "Nastya Eremenko’ya (9) daha üç yaşındayken rahim kanseri tanısı konuldu. Daha sonra kanser ciğerlerine de yayıldı. Nastya pek çok kemoterapi seansı geçirdi.

Çernobil Çocukları - Annya

Daha sadece dört yaşındayken, iyi bir kız olmaya çalışan küçük Anna Pesenko, düzgünce oturup yemeğini güzelce yerken, bazen bayılır ve masanın üstüne yığılıverirdi. Çağrıldığı ismiyle 'Annya' kendisindeki sorunun ne olduğunu açıklayamıyordu. Tabii ki annesi Valentina çok endişelendi ve onu doktora götürdü, kızın kafasındaki tümör keşfedildi. Kanser giderilmişti ama Annya bir daha asla sağlığına kavuşamadı ve o kadar çok doktor gördü ki beyaz önlük gördüğü zaman korkmaya başladı.

Bu duruma rağmen, doktorlar kurulu, Annya’nın babası Vacheslav’ın Çernobil sonucunda ciddi derecede zehirlenmiş bir köyden olması sebebiyle bir ‘Çernobil belgesi’ alması gerektiğine karar verdiler. Zakopytye’yi köy yok edilip gömülmeden önce sık sık ziyaret etmişlerdi. Annya 000358 numaralı belgeyi taşıyor. Üstünde şunlar yazıyor: “Bu kişi Beyaz Rusya Cumhuriyeti hükümeti tarafından, Gomel Belediyesi tarafından yayımlanan madde 18/ altında tanımlanan Çernobil faciası kurbanlarına tanınan imtiyazları haizdir." Çok aranan bu kağıt parçası, sahibinin belirli sağlık kuruluşlarına erişimini, bir takım ücretsiz ilaçlar almasını, kamu hizmetlerinden %50 indirimli yararlanmasını ve ücretsiz toplu taşım imkanını sağlıyor.

Şimdi Annya 15 yaşında ve hala çabalıyor. Yeterince güçlü olduğunda onu evinde ziyaret eden öğretmenleriyle birlikte çalışıyor: "Cumhuriyetimiz zengin kaynaklara sahiptir: kireçtaşı, tuz, beyaz kireç ve petrol bunlardandır”, diye yazmış Annya ilkbaharda. Bir hafta sonra düzgün el yazısıyla devam etmiş: "Rus bilim insanı Mendeleev elementlerin periyodik cetvelini oluşturmuş. Gomel şehrinde kimyasal bir tesis var." Bundan sonra yazılan bir şey yok.

Yakın zamanda Annya acil olarak hastaneye kaldırıldı ve yoğun bakım ünitesinde solunum cihazına bağlı olarak 17 gün geçirdi. Beyin tümörünün tekrar ortaya çıktığı 2000’den beri bu durum neredeyse düzenli bir hale geldi. Evine döndüğünde, etrafı sevimli oyuncaklarıyla sarılı bir halde hareket etmeye bile hali olmayan solmuş bir bitki gibi yastıklarının üzerinde uzanıyor.

Komşunun iki oğlu Andrei ve Zhenjai küçük kızın sadık arkadaşları oldu. Annya'nın annesi kızının bir kızın yüzünü kesip çıkarttığı bir resmi gösteriyor. "Geçen sonbaharda Annya'nın saçları döküldü", diye konuşuyor: "Sanırım oğlanlar onu daha iyi anlıyor". Kız arkadaşları kasten yada zalim bir unutkanlıkla ziyaret etmeyi kestiler. Genç, güçlü ve sağlıklı olanlar, büyümeleriyle ve yaşamlarıyla aşırı meşgul olabilirler ya da bu şansa sahip olmayanlarla karşılaşmaktan korkuyor olabilirler.

Masör bacaklarına kan dolaşımını iyileştirmek için masaj yaparken Annya acıyla inliyor. Annesi "Özellikle ilaç enjekte edilen bölgelerde çok acı çekiyor. İlacı içeride tutabilmek için kuvvet kullanıp deriye bastırmak zorundayız” diye açıklama yapıyor. “Masör bu hafta her gün geldi, ve her seferinde daha kuvvetli bastırıyor. Valentina kızını sakinleştirmek için yatıştırıcı laflarını tekrarlıyor: "Ağlama Annya. Ağlama".

Kızının adaşı Kutsal Anna’nın fotoğrafını alıyor, ve kızının kulağına dua fısıldamak için kıvırıyor. Geceleri Valentina ve Vacheslav kızlarının yatağının yanında yerde yatıyorlar, çünkü yatak yaralarının önlenmesi için Annya’nın 15 dakikada bir çevrilmesi gerekiyor. Kızın her şey için yardıma ihtiyacı var. Vascheslav elleriyle kirli çarşafları yıkarken, Valentina dikkatlice onları bir köşede yığılmış yeni yıkanmış ve preslenmiş pamuklu havlunun içine yerleştiriyor. Ailede kimse fazla uyumuyor, üçü de bitkin durumda.

Vacheslav ilk iş olarak kimyasal tesisteki şoförlük işinden ayrılır. "Bütün gün uyanık kalabilmek için kahve içiyorum, ama çok yorgunum.", diyor Valentina.

Hemşire geldiğinde ve Annya’ya bakmakla meşgulken, Valentina kızının hayatını belgelemek için fotoğraf albümlerini gösterecek zamanı buluyor. Annya’nın İskoçya gezisindeki fotoğrafları ve kızın Rus rock yıldızı Zemphira gibi giyindiği komik fotoğraflar var. Ayrıca çiftlik evine son gittiklerinde zayıf kızın yünlü kasketinin altındaki gülümsemesiyle kocaman kalın bir kaban içindeki fotoğrafları.